Space ของ chonticha

กาลละครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีเกาะอยู่ เกาะนึงซึ่งเกาะนั้นเป็นที่รวมอยู่ของความรู้สึกทั้งหมดไว้ด้วยกัน
มีความสุข,ความรัก,ความเศร้า,ความรู้,ความเห็นแก่ตัว
วันนึงมีประกาศว่าเกาะที่ความรู้สึกทั้งหมดอยู่นั้นกำลังจะจมน้ำ
ทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ
คงจะเหลือแค่ความรักที่ไม่ยอมหนีไปจากเกาะแห่งนี้
ความรักตัดสินใจที่จะอยู่บนเกาะ จนวินาทีสุดท้าย
เมื่อเกาะกำลังจะจมความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ
..ความร่ำรวยแล่นเรือผ่านไปและตอบความรักว่า
" ข้าช่วยท่านไม่ได้เพราะลำพังเงินและทองในเรือข้า
ก็หนักพอข้ารับท่านขึ้นไม่ได้ "
ความรักจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากความเห็นแก่ตัว...ช่วยฉันด้วย
"...ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอกคุณตัวเปียกไปทั้งตัว
คุณจะทำให้เรือของฉันเปียกด้วย "
ความเศร้าพายเรือใกล้เข้ามา ความรักจึงเอ่ยปากถาม..
..ความเศร้าให้ฉันขึ้นเรือด้วยนะ
" ....ไม่ล่ะความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันอยากอยู่คนเดียว "
ความสุขก้อได้แล่นเรือผ่านความรักไปโดยไม่ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือของความรักเลย
ทันใดนั้น ก็มีเสียงนึงดังขึ้น มานี่ความรัก ฉันจะรับเธอไปเอง
ซึ่งเป็นเสียงคนแก่คนนึง
เมื่อไปถึงเกาะที่แห้งแล้วคนแก่นั้นก้อพายเรือหายไป
ตามทางของเขา ความรักจึงนึกขึ้นได้ว่าลืมถามชื่อชายแก่คนนั้น
จึงถามความรู้ว่า....ใครเป็นคนช่วยฉันหรอ ความรู้ตอบว่า....
....เวลาไงหล่ะ ความรัก.....ความรักทำท่างงแล้วพูดต่อว่า
แต่ทำไมเวลาถึงช่วยเราหล่ะ ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตนเอง
แล้วตอบความรักไปว่า......ก้อเพราะมีเพียงเวลาเท่านั้น
ที่เข้าใจว่าความรักนั้นยิ่งใหญ่เพียงใดไงล่ะ.......

ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพัน
และบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย

เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน
ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น
แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที

จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน

นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก

ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า
แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า

พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด
ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้" พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน
ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า เล่าเรื่องราวต่างๆเป็นรูปตามที่
แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน

ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้
"ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น
และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ
และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด"

ก้อนเมฆก็ตอบว่า "อยู่บนนี้นานๆก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง"

ท้องฟ้าเลยบอกว่า "ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า"

จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ

จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารัก
คนที่เราผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย